Afvalwaterzuiveringsprocessen

Jul 19, 2026

Laat een bericht achter

Voorbehandelingseenheden voor gemeentelijk afvalwater kunnen bestaan ​​uit: grove zeef (staafzeef), middelzeven, breken, debietmeting, pomphijsen, slakverwijdering, voor-beluchting, flotatie, uitvlokking en chemische behandeling.

 

Bij de behandeling van huishoudelijk afvalwater wordt doorgaans geen gebruik gemaakt van flotatie, uitvlokking of chemische behandeling. De adoptie van deze methoden is soms afhankelijk van het industriële afvalwater in het gemeentelijk afvalwater. Flotatie wordt gebruikt om fijne zwevende vaste stoffen, vet en vet te verwijderen, hetzij in een aparte eenheid, hetzij in een voorbeluchtingstank voor het verwijderen van vet en soms slak. Als de aardolie-industrie en vleesverwerkingsfabrieken over de juiste voorbehandeling beschikken, hebben gemeentelijke zuiveringsinstallaties mogelijk geen flotatie-eenheid nodig. Gemeentelijk afvalwater met een hoge -intensiteit kan gebruik maken van uitvlokking met of zonder chemische middelen om de primaire zuiveringsefficiëntie te verbeteren en overbelasting van secundaire zuiveringsprocessen te voorkomen. Soms wordt chlorering aan het ruwe afvalwater toegevoegd om de geur onder controle te houden en de sedimentatie-eigenschappen te verbeteren. Variaties in de indeling van voorbehandelingsunits zijn afhankelijk van de kenmerken van het ruwe afvalwater, het daaropvolgende behandelingsproces en de gebruikte voorbehandelingsunits. Er zijn enkele algemene principes die vaak worden toegepast op de indeling van eenheden. De gritkamer wordt gebruikt om de pompen te beschermen en kalkaanslag in de bezinktank of doseertank te voorkomen. Kleine zuiveringsinstallaties plaatsen doorgaans een Parshall-meettank vóór de opvoerpomp met constante- snelheid. In grote zuiveringsinstallaties of waar pompen met variabele-snelheid worden gebruikt, kan de doseertank achter de pomp worden geplaatst. In de meeste onafhankelijke huishoudelijke afvalwaterzuiveringsinstallaties wordt de bezinkingstank na de opvoerpomp geplaatst, maar wanneer er een grote slibbelasting wordt verwacht, moet de bezinkingstank vóór de pomp worden geplaatst.

 

Primaire behandelingseenheid: Primaire behandeling is sedimentatie; de algemeen aanvaarde term "primaire behandeling" omvat echter ook voorbehandelingsprocessen. Alle grote stadszuiveringsinstallaties maken gebruik van sedimentatie van ruw afvalwater, dat vóór conventionele biologische filters moet worden geplaatst. Niet-gesedimenteerd ruw afvalwater kan worden behandeld met behulp van het volledig gemengde actiefslibproces; Vanwege de slibafvoer en de exploitatiekosten wordt dit proces echter alleen in kleine steden gebruikt.

 

Secundaire behandelingseenheid: Biologische secundaire behandeling maakt gebruik van het actiefslibproces, biologische filters of stabilisatievijvers. In nieuwe ontwerpen voor afvalwaterzuiveringsinstallaties hebben biologische filters met hoge- belasting op grote schaal biologische filters met lage- belasting vervangen, en het volledig gemengde slibproces vervangt het conventionele actiefslibproces. Stabilisatievijvers zijn over het algemeen beperkt tot gebruik in kleine steden. In grootschalige zuiveringsinstallaties-zijn hoge-biofiltratie en volledig gemengd actief slib momenteel de twee meest gebruikte methoden voor secundaire behandeling. Biofilters zijn voordelig omdat ze eenvoudig te bedienen zijn en plotselinge belastingsveranderingen en overbelastingen kunnen weerstaan ​​zonder volledig uit te vallen. Volledig gemengde actiefslibprocessen zijn bestand tegen plotselinge veranderingen in de belasting, maar zullen mislukken bij langdurige overbelasting. Wanneer de BZV-belasting van een biofilter bijvoorbeeld toeneemt van de ontwerpbelasting van 45 psi (45 lb/1000 ft³/day) (R=1) naar 90 lb/1000 ft³/day (R=2), neemt de efficiëntie af van 77% naar 70%. Een actiefslibinstallatie die aan hetzelfde niveau van overbelasting wordt onderworpen, zal falen als gevolg van ophoping van slib en verlies van vaste stoffen van actief slib in het effluent. De BZV-verwijderingsefficiëntie daalt van 90% naar minder dan 50%.

 

De voordelen van volledig gemengde actief-slibprocessen zijn de hoge efficiëntie van de BZV-verwijdering, de mogelijkheid om afvalwater met hoge{0}}intensiteit te behandelen en het aanpassingsvermogen aan toekomstige overgangen naar geavanceerde behandelingsprocessen. Voor de secundaire behandeling van sterk afvalwater met een bezinkbare BZV van 300 mg/L kan de secundaire behandeling van actiefslib minimaal 90% van het BZV verwijderen, resulterend in een effluent BZV van 30 mg/L of minder. Een biofilter met een enkele-stap met hoge- belasting kan slechts 77% of minder van de BZV verwijderen, wat resulteert in een effluent BZV van ongeveer 70 mg/l. Om een ​​BZV-verwijderingsefficiëntie te bereiken die vergelijkbaar is met het actiefslibproces, is filtratie in twee-fasen vereist.

 

Slibafvoer: Primaire sedimentatie en secundaire bioflocculatie concentreren het organische materiaal in het afvalwater tot een slibvolume dat veel kleiner is dan het volume afvalwater dat wordt behandeld. De verwijdering van opgehoopt slib is echter een belangrijke economische factor bij de behandeling van afvalwater. De initiële investering in slibverwerkingsapparatuur bedraagt ​​ongeveer een-derde van de totale investering in de zuiveringsinstallatie. De neergeslagen vaste stoffen uit het geklaarde effluent van het biofilter, of het overtollige actiefslib, worden vaak teruggevoerd naar de kop van de zuiveringsinstallatie om samen met het primaire slib te worden verwijderd. Ruw slib kan op de bodem van de primaire bezinkingstank worden opgeslagen in afwachting van behandeling of voor opslag naar een regeltank worden gepompt. Het verpompte slib kan worden geconcentreerd in een indikkingstank, doorgaans een door zwaartekracht-gevoede eenheid, die vóór de slibverwerking wordt geplaatst. Overtollig actief slib wordt vermengd met het weggepompte-primaire slib. Bij systeemindelingen wordt doorgaans een regeltank aangesloten op een slibindiktank. Overtollig actief slib kan vóór verwerking afzonderlijk of middels een mengslibindikmethode worden ingedikt.

 

Verschillende methoden voor het verwerken en afvoeren van slib: Veel voorkomende slibverwerkingsmethoden zijn onder meer anaerobe vergisting en vacuümfiltratie, waarbij vaak gebruik wordt gemaakt van centrifugatie en natte verbranding. Conventionele verwijderingsmethoden omvatten storten, verbranden, vervaardigen van bodemverbeteraars en dumpen op zee. In kuststeden is dumpen op zee vaak het meest economisch, terwijl storten de voorkeur verdient als er land beschikbaar is. Hoewel duurder, is verbranding binnen stedelijke gebieden vaak de enige haalbare verwijderingsmethode.

 

Een gemeentelijke zuiveringsinstallatie moet alle mogelijke slibafvoerprocessen zorgvuldig overwegen. Bij het kiezen van de beste methode moet het meest economische en milieuvriendelijke proces betrokken zijn. Er moet rekening worden gehouden met factoren zoals het toekomstige gebruik van verwerkt slib in woonwijken en stortplaatsen, grondwaterverontreiniging, luchtverontreiniging, andere potentiële gevaren voor de volksgezondheid en landschapsproblemen.

 

Chlorering is een gebruikelijke praktijk voor het desinfecteren van afvalwater van secundaire zuiveringsinstallaties in restwater dat wordt gebruikt voor recreatie of watervoorziening. Verschillende staten hebben de desinfectie van afvalwater van zuiveringsinstallaties aanvankelijk alleen tijdens het recreatieseizoen verplicht gesteld, maar eisen nu desinfectie het hele jaar door. Sommige staten hebben dergelijke regels niet.

 

Wat betreft fosfor- en stikstofverwijdering is de afgelopen jaren veel onderzoek gedaan naar de ontwikkeling van haalbare methoden voor fosforverwijdering voor afvalwaterzuiveringsinstallaties. Er is ook onderzoek gedaan naar de ontwikkeling van methoden voor stikstofverwijdering en volledige waterterugwinning. Er zijn verschillende pilot-installaties voor fosforverwijdering en kleinschalige productie-installaties in bedrijf, maar empirische gegevens zijn nog steeds beperkt als precedenten voor het ontwerpen van grootschalige apparatuur op grote schaal. Hoewel waterkwaliteitsnormen grenzen stellen aan fosfor en stikstof, is grootschalige toepassing van methoden voor het verwijderen van nutriënten nog steeds een zaak van de toekomst.

 

Voor kleine steden speelt de grootte van de stad een dominante rol bij de selectie van afvalwaterzuiveringsprocessen, met name bij het beheer, de controle en de slibafvoer. Methoden waarbij geen slibafvoer nodig is (stabilisatievijvers) of slechts incidenteel slibafvoer nodig is (vertraagde beluchting) zijn voor kleine dorpen en districten superieur. Grotere steden maken vaak gebruik van systemen die meer controle en onderhoud vergen, zoals contactstabilisatie- en oxidatieslootzuiveringsinstallaties. Veel bestaande behandelingssystemen hebben niet langer de voorkeur, zoals verborgen vijvers en andere typen die worden gekozen op basis van unieke lokale omstandigheden.

 

De serie behandelingseenheden in een biologische filterzuiveringsinstallatie omvat een hopper-bodembezinkingstank met een onafhankelijke wasbak, een primaire sedimentatietank, een biologisch filter, een laatste sedimentatietank met zwaartekrachtretour naar de oorspronkelijke natte waterputcirculatiepijpleiding, een een-stapsvergister voor slibbehandeling en een droogbed. Het afvalwater dat wordt teruggevoerd naar de oorspronkelijke natte afvalwaterput omvat: het slib uit de wastrog, het retourslib uit de laatste bezinkingstank, de lozing uit het droogveld en de geklaarde vloeistof uit de vergister. De zuiveringsinstallatie kan beschikken over een inlaatinspectieput of een bypassleiding na het biologische filter.

 

De behandelingseenheid voor actiefslib omvat een reeks mechanisch gereinigde roosters en een breker die versnipperde vaste stoffen terugvoert naar het ruwe afvalwater. Het beschikt ook over boosterpompen met constante- en variabele- snelheid met back-upgasgeneratoren, een Parshall-goot, een beluchtingstank van het bezinkingstype- met een onafhankelijke slibwasser, een primaire sedimentatietank, een volledig gemengde tank voor de secundaire behandeling van actief slib en een zwaartekrachtretourleiding voor het overtollige slib naar de natte put.

 

Daarnaast is er een vacuümfilter voor het ruwe slib uit de slibopslagtank en een stortplaats voor de behandelde filterkoek. Het filtraat uit het vacuümfilter wordt teruggevoerd naar de natte put. Door de diepte van de afvalwaterleiding kan het ruwe afvalwater niet door zwaartekrachtstroming de natte put omzeilen. Er is een reservegasgenerator aanwezig voor de twee-zijdige, drie-boosterpompen, die kunnen werken in geval van een stroomstoring. Viaductleidingen bevinden zich na het boosterpompstation en na de primaire bezinktank.

Aanvraag sturen